De stroom van berichten uit Griekenland is eindeloos. Arrestaties van anarchisten, stakingen in verschillende sectoren, een algemene opstand in een kleine plaats vlakbij Athene, etcetera etcetera. Het is moeilijk om een compleet beeld te vormen, om te bevatten hoe de Griekse realiteit er momenteel uitziet naar aanleiding van berichten op internet. Hieronder volgen een aantal voorbeelden, die slechts dienen om een overzicht te geven, en misschien een bijdrage kunnen leveren aan discussie, over hoe de situatie daar is, hoe er mee omgegaan wordt, en vooral – hoe onze realiteit eruit ziet, omdat het vaak makkelijker is van een afstandje toe te kijken (met open mond en soms met een vervreemdende idolisatie) dan het dichterbij jezelf te zoeken en de strijd bij jezelf, in je eigen realiteit te laten plaatsvinden.

De financiële zekerheid van de bevolking in Griekenland is minimaal. Met een uurloon van drie euro (terwijl de voedsel- en goederenprijzen vergelijkbaar zijn met die in Nederland) moeten mensen tevreden zijn- ze hebben in ieder geval werk. De bestaansonzekerheid, het gevecht om te overleven, is een van de dingen die voor een versterkt bewustzijn zorgt; het wordt langzamerhand iedereen duidelijk wie er profiteert van de overheersing en uitbuiting van velen, en vooral ook wie niet.

Naast de stakingen van dokters en medewerkers van het openbaar vervoer (overigens roepen reizigers regelmatig op niet meer te betalen voor vervoersbewijzen) zijn er sinds 25 januari driehonderd immigranten in hongerstaking, ondersteund door anarchisten, en dit verhaal is voorlopig nog niet afgelopen. Griekenland is een van de belangrijkste ingangspoorten voor immigranten die Europa proberen binnen te komen. Maar veel verder dan Griekenland komen ze vaak niet, en in gevallen waarin dat wel lukt, worden ze meestal  in rap tempo terug gedeporteerd, ofwel naar het land van herkomst, of terug naar Griekenland.

Uit een verklaring van de hongerstakers:

“Wij zijn hier gekomen vanwege armoede, werkloosheid, oorlog en dictatuur. De multinationals en hun politieke dienaars lieten ons geen andere keuze dan ons leven 10 keer te riskeren om aan de poort van Europa aan te komen. Het Westen, dat onze landen leegrooft terwijl de levensomstandigheden hier veel beter zijn, is onze enige kans om als mensen te leven.”

Ook in Griekenland is de propaganda van fascistische en racistische organisaties officiële staatspolitiek geworden. Net zoals in Nederland heeft de Griekse staat het vaak op de immigranten gemunt als ‘probleem’ (zodra er een oorzaak voor de algemene misère aangewezen kan worden, kan de staat haar positie van veroorzaker van problemen omzetten in een meer gunstige, namelijk de aanbieder van oplossingen). De lijnen zijn duidelijk getekend; de Griekse staat heeft aan iedereen, op verschillende manieren, de oorlog verklaard.

Zo werd woensdag 9 februari duidelijk dat Fee Meyer haar rechtszaak in voorarrest moet afwachten (maximaal 18 maanden, en de staat maakt meestal gretig gebruik van deze lange termijn). Haar opsluiting is gebaseerd op haar veronderstelde band met de ‘Cells of Fire’, ze dronk namelijk koffie met een ‘verdacht’ persoon. Anarchist zijn is genoeg om opgesloten te worden. Fee is de zoveelste kameraad die vastgezet wordt in afwachting van haar rechtszaak, en vele anderen moeten zich maandelijks melden bij de smeris, mogen het land niet uit, worden continu in de gaten gehouden en lastiggevallen door de (o.a anti-terreur-)smeris. Een ander voorbeeld van de sensatielust van de Griekse overheid en media is de arrestatie van een jongen vorige week, nadat hij een overval had gepleegd. Al snel werd het de smeris duidelijk dat de persoon in kwestie een anarchist is, en prompt werd een bekende van hem ook gearresteerd, waarna hun foto’s en gegevens doorgestuurd werden aan de kranten en nationale televisie, iets wat bij een ‘normale’ overval gewoonlijk niet gebeurt. Eén van de kameraden is inmiddels vrijgelaten bij gebrek aan bewijs, en hoeft niet in de bajes te wachten tot aan het proces – maar moet zich wel om de zoveel tijd melden bij de smeris en mag het land niet uit.

Een van de meest recente gebeurtenissen is de opstand in Keratea, Attica, die dinsdag 8 februari volledig uit de hand liep. De staat wil bij de kleine plaats een open afvaldump plaatsen (met andere woorden, zooi de grond in en aarde/zand erover). De strijd van de inwoners tegen de verkrachting van hun leefomgeving, duurt al een poos en mondde dinsdag 8 februari weer uit in een heftige confrontatie met de smeris, die grote hoeveelheden molotovs en stenen te vreten kregen; de inwoners werden ondersteund door de lokale radio, die live de verhalen van het verzet uitzond.

Dit zijn slechts voorbeelden, een greep uit de vele gebeurtenissen die de afgelopen tijd hebben plaatsgevonden en waar geen eind aan lijkt te komen. De Griekse staat is het spoor bijster, en deze verwarring uit zich op verschillende manieren, resulterend in een circus van spektakel en repressie. Natuurlijk komen al deze verhalen niet uit de lucht vallen. De staatsrepressie naar de anarchisten toe zou niet zo heftig zijn als zij niet als een reële bedreiging zouden worden gezien. Het feit dat ook de ‘normale bevolking’ in opstand komt en niet meer wil luisteren (de gemiddelde inwoner van Keratea is, voor Griekse begrippen, relatief rijk) maakt haar nerveus; als de vlam overslaat, als bijna iedereen in opstand (op straat en in het hart) zou kunnen komen, is haar positie niet zo vanzelfsprekend en zeker meer. Ondanks hun verwoede pogingen om de onrust de kop in te drukken, door bijvoorbeeld te proberen de bevolking van Keratea te paaien met een som geld, en als dit niet lukt, de smeris eropaf te sturen, door de repressie steeds meer op te voeren, etcetera etcetera, lijkt het erop dat het vuur nog lang niet gedoofd is.

Voor de anarchie, voor onze woorden en daden, voor een vurig verlangen dat zelfs niet door de Nederlandse winterkou gedoofd kan worden…

- – -

Voor meer informatie zie onder andere

http://www.occupiedlondon.org/blog/

http://rioter.info/2010/12/20/keratea/

En een video over de opstand in Keratea:

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1259432

Het feit dat Fee een anarchist is, trots daarop is, haar leven leeft in strijd tegen een wereld van uitbuiting en onderdrukking, leest, schrijft, nadenkt en zich niet ten onder laat gaan door het geschreeuw van kwijlende media, trappelende staatshoeren zijn de duidelijke aantijgingen tegen haar. Het feit dat zij niet alleen leeft als een revolutionair, maar in die wereld ook haar vrienden vindt, maakt dat de horde hyena’s losbreekt op al wie zij zou kunnen zijn, maar vooral niet ziet of begrijpt wie zij werkelijk is.

Kort na Fee’s arrestatie heeft de politie een weerzinwekkend, aangrijpend en, zoals snel bewezen kon worden, geheel gefabriceerd verhaal gelekt naar de media: Fee zou de dochter zijn van voormalig RAF-lid Barbara Meyer en haar vader zou vermoord zijn in een schietincident met de politie in Wenen, Oostenrijk. “Meyer” is een van de meest veelvoorkomende achternamen in Duitsland en de Barbara Meyer die deel had genomen aan de RAF had in het geheel niets van doen met Fee’s moeder. Een verder onbelangrijk detail voor de Griekse bourgeois media, die haastig politie propaganda reproduceren.

Hieronder Fee’s eigen woorden.

“Nu de lichten van de show uit zijn gegaan en het doek gesloten is, is de tijd gekomen dat ik zal vertellen. Op de wijze die ik wil. Over wat er is gebeurd, welke spelletjes ik denk dat er gespeeld worden over mijn eigen rug, maar ook buiten mijzelf; om te vertellen over alle dingen die ieder denkend individu binnen het Griekse territorium zouden moeten aangaan.

Aangaande mijn “zaak”: Op dit moment ben ik er vrij zeker van dat vanaf het moment dat mijn persoonlijke gegevens door werden gegeven aan de welbekende brainiacs van de anti-terreur eenheid (wat uiteraard compleet gerechtvaardigd werd- ik had namelijk wat gedronken met de verkeerde mensen, weet je) dat het spel al beslist was.

Daar gelaten dat ze mijn achternaam ge-googled hadden (die zo gebruikelijk is als Papadopoulos in Griekenland [of Jansen in Nederland] en, stel je hun vreugde voor, ontdekten ze mijn rijke “familieachtergrond”. De andere achternaam van mijn vader was slechts een klein detail (“hun soort slaapt immers met iedereen”), evenals de andere geboortedatum van mijn moeder.

Vanaf het moment dat de realiteit hen niet meer diende, moest het worden aangepast. Ik moest passen in de rol die ze me hadden toebedeeld. Ze ontvoerden me op Vrijdag [14 Januari] om 15:00, op het moment dat ik mijn huis verliet om naar de talenschool te gaan waar ik lesgeef. Op zijn minst tien mensen met bivakmutsen, namen me mee naar de twaalfde verdieping van het hoofdbureau van politie in Athene, nadat ze mij ook een bivakmuts over m’n hoofd hadden getrokken, zonder een woord te zeggen. Daar werd me, na te worden verhoord door zes mensen, een foto getoond waarop ik stond afgebeeld met mijn vriend en kameraad Christos Politis. Ze vroegen me of ik hem kende, en nadat ik daarop positief antwoordde en dat hij nog iemand is die ze ten onrechte de bak in hadden gestuurd, beval de commandant hard “verder te gaan met de gebruikelijke procedure”. Ze ontdeden me van mijn kleren, noteerden al mijn gegevens, stalen mijn shirt en sokken, uiteraard zonder me te vertellen waarvan ik beschuldigd werd en uiteraard zonder aandacht te besteden aan mijn eis een advocaat te zien.

De tijd is belangrijk aangezien vanaf 17:00 het hele verhaal over mijn veronderstelde moeder reeds naar buiten was gekomen. Dit verklaart duidelijk waarom, toen ik me verzette tegen het nemen van foto’s van mij, ze foto’s van me namen met hun mobiele telefoon, een foto van me stalen. Anders zou hun pikante verhaal niet zo goed verkopen…

Al jaren weten we hoe deze mechanismen opereren, verrot tot op het bot; we weten dat de informanten-journalisten (met een handvol maar toch belangrijke uitzonderingen) schuiven tussen politie leugens reproduceren en hen opdrachten uitdelen. Klaar om elk leven te verscheuren dat voor hun scherpe tanden wordt geworpen, klaar om waarheden door te slikken en leugens uit te spugen. Verachtelijke figuren…

Wat ik me niet had kunnen voorstellen, ten minste niet persoonlijk, is de complete schaamteloze manier waarop dit gebeurt, hier en nu.

Toen het fiasco duidelijk begon te worden, en terwijl ik persoonlijk nog niets wist van het vuil dat aan het licht was gekomen, nodigde een officier die verantwoordelijk is voor “internationaal terrorisme” me uit voor een “vriendelijk gesprek” over wanneer precies mijn vader vermoord was in een schiet incident! In alle eerlijkheid, mijn kaak moet de grond hebben geraakt op dat moment, helemaal toen hij me met een glimlach vertelde “nou ja, ik ben eigenlijk meer geïnteresseerd in het arrestatie bevel tegen je moeder”… Het enige dat hij niet deed was me aanklagen voor het herbergen van een crimineel omdat vanaf het begin ik mijn ouders’ namen niet had genoemd… Maar uiteindelijk deed ik een hele hoop dingen.

Zoals de openbaar aanklager zei “hadden ze een hele hoop inbeslag genomen, ongebruikelijk veel” dingen uit mijn huis… Haarborstels, kleren, tandenborstels, kussenslopen en… gedrukt materiaal. Materiaal dat zonder enige twijfel bewijst dat ik een anarchist ben, iets waaraan ik geen moment gedacht had ze te verbergen en dus -zoals de onderwezen vrouw, de openbaar aanklaagster zo eloquent schetste- ben ik een terrorist en dus werd een een mogelijkheid zelfs voor mijn vrijheid afgewezen, todat de rechterlijke comissie over mijn zaak besluit!

Als ze me hiervoor gevangen wil zetten [voor een anarchist te zijn], ja ik ben schuldig en dat zal ik altijd zijn. Ik zal altijd aan de kant van uitgebuitenen staan, niet aan de kant van de uitbuiters, voor altijd, tot er niet langer enige autoriteit van mensen over enig ander mens en de mensheid over dieren en de natuur bestaat. Maar ik eis publiekelijk en serieus dat de aanklacht tegen mij verandert. Dat ze de werkelijke aanklacht opstellen, zodat niemand het onderwerp nog kan vermijden: Ze zouden de aanklacht moeten veranderen in “ze is een anarchist en ze leest. Ze heeft verbanden met veel mensen die nog steeds strijden, en hier is ze trots op”. Beklaag, richt en beschiet ons bij de muur van Kesariani [een verwijzing naar de muur waar de Nazi’s partizanen in Athene executeerden].

Ik heb ergens gelezen dat het gezicht van een politiek regiem getoond wordt door hoe het zijn politiek opponenten behandeld. De glorie van Griekenland [een volkse uitdrukking in het Grieks, die gebruikt wordt om de willekeur van de macht in Griekenland, onvertaalbaar].

De tijden waarin we leven zijn vloeibaar, vreemd, constant in verandering. In tijden van institutionele en financiële crises zal de autoriteit altijd spelen met de wortel aan de stok, angst en veiligheid. Ze willen dat niemand ergens op reageert, dat niemand spreekt, dat niemand om zich heen kijkt, dat niemand anders denkt, of, indien mogelijk, überhaupt nog nadenkt. Pleeg lobotomie bij onze geboorte, om er vanaf te zijn!

Overal proberen ze hun angstaanjagende en absolute homogeniteit af te dwingen; hun absolute en ijverig bestuurde onmenselijkheid.

In het Griekse territorium worden op dit moment ongeveer 40 mensen vastgehouden om politieke redenen. De meesten van hen hebben nog niet eens terecht gestaan terwijl ze wel in extra beveiligde gevangenissen zitten; anderen zijn niet berecht in publieke of openbare rechtszaken; anderen worden vastgehouden zonder het minste of geringste bewijs tegen hen, slechts gebaseerd op hun ideeën, op hun leven dat gebaseerd is op een solidariteitsstelling die ze nemen in hun persoonlijke relaties.

Immer conservatieve en op een nog fascistoïdere wijze willen ze isolatie, eenzaamheid en de logica van het “ieder voor zich” aan ons opdringen; ze willen dat we alleen nog trash-tv kijken, alleen nog surrogaten van het leven te consumeren, leugens, spektakel. Niet te praten met bekenden, niet uit te gaan of mensen uit te nodigen bij ons thuis te komen, met niemand nog af te spreken of hen te vragen ons te informeren welke informatie de politie tegen ons heeft op voorhand, beter van niet, we zouden wel eens in de problemen kunnen geraken.

Ze willen dat we ophouden te voelen, te handelen naar de laagste instincten van overleving en zelfbehoud, gebaseerd op het sadisme van het “kijkgat”, om te genieten van andermans leven, ons eigen leven verliezend in dat proces.

Ze willen dat we haten, dat we alles veroordelen dat anders is, mensen van andere oorden, collega’s uit andere sectoren, iedereen die anders denkt of leeft. Zij zijn allemaal gevaarlijk (is ons verteld) en we moeten ze haten, omdat haat angst creëert en vice versa.

Dit is de angst die ze inzetten om hun dodelijke veiligheid aan ons kunnen opdringen, de stervende geluiden van een samenleving die de laatste schakels die het als zodanig definiëren aan de kaak stellen.

Slechts drie woorden zijn voldoende, meen ik, om het menselijke element in mensen te kunnen definiëren. Waardigheid-Vrijheid-Solidariteit. Geen kan bestaan zonder de andere twee, geen van dezen komen uit de lucht vallen. Ze vereisen daadkracht en moed. Maar dit zijn de moeilijke betekenissen die substantie geven aan de Mens, die overleving in leven doen veranderen.

Ze kunnen ons alleen besturen, ons in stukken scheuren en ons isoleren zo lang wij op onze knieën blijven zitten en onze rug buigen voor de zweep, elke wortel die voorbij komt achterna zittend.

Laten we ons verzetten! Wanneer we ons hoofd heffen en onszelf weer in de ogen kijken, zal hun gammele structuur ineenstorten als een papieren toren. De catastrofe moge op dit moment misschien op het huis van je buren terecht gekomen zijn, morgen zal het het jouwe zijn.

Laten we ons verzetten! Omdat er overal in de wereld mensen zijn die het lef hebben hun hoofd te heffen. Overal en ten alle tijden, op ieder enkel moment dat iemand zijn blik richt naar de lucht en de oneindige horizon die ze vergeten zijn uit hun kindertijd is het menselijke element in de mens herboren.

Genoeg, we hebben ze te lang getolereerd! Strijd voor de gehele aarde en voor vrijheid, strijd voor onze levens en onze waardigheid.

De Staat en de Media zijn de enige terroristen.

Solidariteit met iedereen die strijd is niet slechts ons wapen, het is een gegeven.

Het welbekende gedicht van Martin Niemoller enigszins aangepast:

Eerst kwamen ze voor mijn buur,

En ik zei niets omdat hij een buitenlander was,

Toen ze voor de volgende kwamen was het een Roma,

En opnieuw sprak ik niet.

Toen namen ze de arme, de zwerver, de anarchist, de linkse mee,

Uiteindelijk kwamen ze voor mij.

…En het was toen pas dat ik me realiseerde dat er niemand meer was om te reageren…

Fee Marie Meyer

Vrij vertaald vanaf sysiphus-angrynewsfromaroundtheworld.blogspot.com

De lijst van boeken en teksten staat in het PDF bestand.

oohv

With the kidnapping of 14 comrades we continue to be in war.

Some hours have passed since the state and its repressive apparatus build yet another spectacle, this time presented as a big assault in benefit of the civil security. This is why 14 of our comrades now find theirselves in the claws of power, why 14 of our brothers and sisters remain completely isolated in the prisons. It’s difficult for us to write because of the powerlessness and the profound loneliness that we feel in our chests, the irony that invades us again by making us realise that the story keeps on repeating itself, that past experiences keep on passing us by. A new group of our comrades are the objects of a badly done set-up, that tries to push the public opinion in a different direction, away from the unhideable social uprisings that are created in this disgusting society. Once again our comrades are used and arrested for being enemies of this system and all that comes with it.

Since that cold night of the 22^nd of may 2009, in which the anarchist Mauricio Morales died, a hunt was started involving a collection of harassings against those, us included, who declare themselves enemies of capital and who take a clear position is this war, who accept the possible consequences that this brings in our lives. It is necessary to remember the things we observed before, considering the unjustifiable actions of power, that now translate in the imprisonment of our comrades. All the arrests, like the abuses and the set-ups, have happened one after another, supported by the work of the bourgeous media that has entrusted herself with presenting a crude structured organisation, with leaders and a complete hierarchical way of organising. Now our brothers and sisters are being made into objects of one of many set-ups that seperate them from us physicly. Now our comrades are behind the bars of these centers of extermination.

The prisons won’t manage to destroy our strong ideas and desires of freedom, now more than ever, when our comrades rise up with their heads held high, now more than ever we are not afraid, we declare that we won’t stop, in these kind of moments we have to be clear about our position; a lot of times we held long conversations with more than one close comrade in which we wondered when they would come for us, how to fight the prisons. And a word, that is used by many, but thought about or acted out by few, always appeared; Solidarity. Solidarity shouldn’t be an empty slogan, that decorates whatever discours is generated in the moment, solidarity should be action, with every action, with every shout, with every act of propaganda we should embrace our comrades. They are not alone nor will they ever be alone, they are kidnapped by our enemy, and our task is to rescue them from the dungeons of power. We unite with the comrades that are kidnapped by the power, our brothers and sisters with their ideas, and feelings.

For the destruction of the prison society, down with the set-ups of Alejandro Pena

Freedom for the 14 anarchist and anti-authoritarian brothers and sisters

No more repression of the autonomous and squatted spaces

Freedom to the comrades that are on hunger strike

Repressive forces out of Wallmapu

For the liberation of our mother earth and our comrades,

neither prison or death will stop us. War to society.

Er is zelden zo verspreid gestemd: het is sinds 1956, toen de tweede kamer van 100 naar 150 zetels ging, niet voorgekomen dat de grootste partij slechts 31 zetels behaalde. Henk en Ingrid weten niet meer wat ze willen. Door deze verspreiding van stemmen is het vormen van een coalitie moeilijk. Genoeg voer voor de nodige politieke spelletjes om de aandacht van de daadwerkelijke problemen af te leiden, want onderdrukking, uitbuiting, vernietiging van de natuur en vereenzaming door afstompend werk en tv, zijn immers niet interessant voor de sensationele crisis politiek.

En wie anders dan Wilders zal een spannende rol in het spel ‘Meer van dezelfde totalitaire democratie met een andere kaft’ spelen? Een coalitie met VVD, CDA en PVV, wie had dat durven dromen? We weten inmiddels wel wat hij geil vindt; de immigratie uit moslimlanden stopzetten, meer veiligheid, minder criminaliteit, minder immigratie, minder islam. De klassieke westerse verlangens: de ‘crisis’ oplossen door nog meer voor jezelf te houden en angstvallig ramen en deuren gesloten houden voor eventuele bedreigingen van ‘buitenaf’. De andere partijen hebben laten zien dat ook zij niet bang zijn om te flirten met deze standpunten, zij het anders verpakt. Hoe dan ook, er is een kans dat Wilders in de oppositie blijft: dit zal de zogenaamde rechtse en linkse middenmoot de ruimte geven om nog grotere stappen van het verpolderde, zogenaamd tolerante Holland af te nemen. De parlementaire middenmoot heeft een schreeuwer aan de zijlijn nodig om de staatsrepressie verder te kunnen opvoeren, hun semi-romantische verzorgingsstaat af te breken en de reis naar een nieuw bewaakt fort van de Lage Landen voort te zetten. Maar wie weet is Wilders’ tijd aan de zijlijn voorbij…

Want er wordt niet slechts in de Kamers gemasturbeerd met het oog op Fort Europa, of voor sommigen, Fort Nederland, want als we de verkiezingsuitslagen moeten geloven gooien Henk en Ingrid liever vandaag dan morgen de grenzen dicht. Wie deze Henk en Ingrid zijn, met hun fijne baan, wagen en hypotheek kan ons eigenlijk verdomde weinig schelen, aangezien zij, net zoals de hysterisch schreeuwende politici, stiekem slechts het voortbestaan van onze voorbehouden en ‘beschaafde’ maatschappij verlangen, en deze kan ons gestolen worden.

Nederland is niet alleen bang voor de neergang van de westerse beschaving door weer een andere rotreligie, maar ook bang voor de niet zo behoudende Wilders en bang voor de onveiligheid waar ze in de kranten over schrijven. Maar nooit bang voor de tentakels van Nederlandse bedrijven overal ter wereld, nooit bang voor het alziend oog van Big Brother, nooit bang om nog een lening af te sluiten (de staat zal haar dierbare banken immers altijd redden), en vooral niet bang om alles wat ‘anders’ is te veroordelen.

Ondanks de sensatiebakken van de pers, het goed verzorgde kindje van de elite, hadden miljoenen mensen de stemwijzers op internet nodig om te weten welke partij hen zou kunnen ‘vertegenwoordigen’. Relatief veel mensen zijn dus gewoon lekker thuis gebleven.

Want wat hebben de klootzakken ons te bieden? Niets. Alles ligt in onze handen en de wegen die wij willen bewandelen zullen door onszelf, individueel en samen met wie dan ook, bedacht en gemaakt moeten worden. De schoonmaker, gearresteerde zwartrijder of winkeldief, de kutmarrokaan en de verdwaalde kraker zouden niet langer alleen een brute verstoring van de bubbel van de polder-normaliteit moeten zijn. De bubbel, zorgvuldig gecreëerd door de politici met hun lulkoek en stembussen, moet lek! Wij zullen de eerste steen moeten werpen, met al onze zonden als trofeeën, wij zullen het gevecht aan moeten gaan, in plaats van te blijven zwelgen in de verdediging van onze ‘rechten’ om onze semi-comfortabele ruimtes en levens te behouden. De lange weg van de aanval, spectaculair en minimaal, luidruchtig en stiekem, met teleurstelling en hoop, is het enige dat in deze tijden onze aandacht verdient.

Onze Vader gezag, die in de stembus zijt,

Geheiligd worden Uw 5000 gulden,

Dat uw zegeningen komen,

En de arbeiders mij kiezen.

Zowel om me vet te mesten,

Als om me fijn te doen reizen

Geef ons heden ons baantje weer

En vergeef ons onze revolutionaire zonden

Omdat we onze kiezers toch altijd verraden en bedrogen hebben.

En leidt ons niet in de verzoeking

der opstandigheid tegen U, o heilige Staat,

En verlos ons door Uw gevangenissen,

Van de boze anarchist, die niet stemmen wil

Amen.

Manifest van het Landelijk Verbond van Alarmgroepen. Voor de Alarmisten: P. Kooyman, B. Haan, J. Richter en F. Roest. Februari 1933

Crisis? Onzin, leugen en verraad! Crisis is een modewoord geworden, een woord dat voor elk toepasselijk is, en waar elk zich op kan beroepen. De werkelijkheid is dat er van alle levensmiddelen en verbruiksartikelen zoveel in voorraad is, dat niemand gebrek behoeft te lijden, Crisis? Zeker, het kapitalisme is in moeilijkheden geraakt, dat is alles. En deze moeilijkheden tracht men natuurlijk, zoals altijd, af te wentelen op de ruggen der arbeiders. Crisis? Zeker, maar voor de arbeidersklasse behoefde er geen crisis te wezen, want nog nooit is het in de wereldgeschiedenis voorgekomen dat er zoveel produkten voor het gebruik lagen als thans.

Wij herhalen het: onzin, leugen en verraad! Men wil thans herstel van het kapitalisme door planmatige produktie-ordening. Partij en vakorganisatie wijzen de bourgeoisie de weg hoe het moet. Zij hebben immers herstel nodig. Het kapitalisme is bloeiend, wanneer er een tekort is. Partij en vakbeweging eveneens. Zij allen parasiteren op de armoe en ellende van een groot deel der arbeidersklasse. Moeten wij nog langen zo’n stelsel dulden? Neen, en nogmaals neen. Wij willen om de bliksem geen verzoening met de bourgeoisie, en daarom zeggen wij: Gezien de machteloosheid van alle partijen en vakorganisaties; gezien het grote gevaar en onnut van staking en dergelijke; gezien het toekomstige bankroet van het kapitalisme; gezien het steeds groter wordende aantal werklozen: Arbeiders, klassegenoten, weest paraat.

Weigert om als organisatieslaaf datgene te doen wat tegen uw gedachten indruist. Weigert om nog langer als koelies naar de werkverschaffingen te worden gezonden. Wordt wakker! Eist uw rechten als mens, en handelt dienovereenkomstig. Vervloekt zij de kapitalistische klasse, die ons langzaam maar doelbewust naar de afgrond voert. Vervloekt zij ook de politieke sjacheraars de getrouwe dienstknechten der bezittende klasse, de dompers en verraders der arbeidersklasse. Schudt af wat uw welzijn belemmert of in gevaar brengt. Honger en koude te lijden, wanneer er levensmiddelen en kleren genoeg zijn, is eveneens onmenselijk. Daarom neemt toch datgene wat voorradig is en waar gij recht op hebt. Naar de bliksem met Burgerlijk Armbestuur en Crisis-Comité, waar partijen en organisaties zo graag mee schermen. In naam van uzelve, uw vrouwen en kinderen: Bestormt de magazijnen en neemt wat gij nodig hebt!

Wij Alarmisten propageren de onteigening en vernietiging der bourgeoisie door het nemen van de produktie en de produktiemiddelen. Nemen is een gebiedende eis geworden, haalt leeg de magazijnen en warenhuizen. Neemt wat u toekomt en verdeelt het.

Wij ruien u op tot daadwerkelijk verzet, omdat dit de enige kans is om uw gehele ondergang te voorkomen. Wij ruien u op, om door plundering der magazijnen enzovoort mede te werken aan de vernietiging der bourgeoisie en aan de verwerkelijking van de proletarische economische revolutie.

Lees verder:

Die Moker- en Alarmgroepen bestonden niet om te bestaan als groep Uitgeverij de Pook, Amsterdam, 2008 Zonder ISBN, 56 pagina’s, € 1.50 (excl. eventuele portokosten)

De Mokergroep, Hoe de opstandige jeugd in de roerige jaren twintig de libertaire beweging in beroering bracht . 2008, 72 pag., Euro 7.5
Dolle Hond, Amsterdam, ISBN Zonder

Beide verkrijgbaar bij o.a fort van sjakoo: www.sjakoo.nl

(english below)

Nog enthousiast van de afgelopen 1 mei demonstratie in Nijmegen, willen we een aantal gedachtes hierover delen. Sinds 1891 wordt 1 mei herinnerd als de dag van de arbeid. Traditioneel wordt hier op verschillende manieren invulling aan gegeven. Voor ons is deze dag een kans, niet om het arbeidsrecht of de arbeid zelf te vieren, maar om de logica van arbeid met al haar structuren en het systeem waar ze deel van uitmaakt aan te vallen. Om naar buiten te treden en de mogelijkheden om de confrontatie aan te gaan te onderzoeken, en wie dan ook daarin te ontmoeten.

Deze 1 mei is er een strijdbare demonstratie tot stand gekomen, een bijeenkomst van individuen, die elkaar zowel verwacht als onverwacht troffen. Op cruciale momenten werd de smeris de demo uitgewerkt, er van weg gehouden en konden we op elkaar rekenen. We trokken door de Wolfskuil, een woonbuurt van Nijmegen, er werden flyers uitgedeeld en zo liepen we verder naar het commerciële centrum van de stad. Daar vlogen al snel de ruiten van het uitzendbureau Adecco eruit, mooi; tegelijkertijd wordt zowel een van de uitzuigers van normale werkers als de bevoorrader van bajespersoneel aangepakt.

De Nederlandse standaard van suffe rondjes om de kerk blijkt iets te zijn wat vooral in ons hoofd zit, zowel intern als extern en zo de praktijk beïnvloedt. Zonder te proberen hebben we sowieso verloren; het gaat erom in onze hoofden de ruimte te creëren om te breken met het (veilige) idee dat ‘er toch wel niets zal gebeuren’. Te breken met dit idee en met voorbedachte rade op pad gaan. Zaterdag liet zien dat er wel degelijk de mogelijkheid bestaat tot escalatie. Ons verlangen naar revolte figureert in de praktijk vaak anders dan in de theorie, maar wij zijn degenen die dat kunnen veranderen. Deze uitdaging zullen we aangaan, wij zullen de dynamiek ontwikkelen en de dagelijkse realiteit laten ontploffen. De ervaring eigen angsten te overkomen en te proeven van de mogelijkheden die we onszelf en elkaar kunnen geven om de aanval in te zetten tegen het systeem van de arbeid en haar verdedigers is essentiëel.

Het is verontrustend dat mensen, terwijl ze terugblikken op de demo, refereren aan bijvoorbeeld ‘illegaal’ politiegeweld, of dat het demonstratierecht geschonden is. Het kan ons niet schelen wat wel of niet verboden of geoorloofd is binnen hún wetten. Arrestaties en staatsgeweld vormen een vereiste binnen het systeem. Zonder de ‘sterke arm der wet’ kan hun systeem niet bestaan, de rijken en sprookjesvertellende ‘volksvertegenwoordigers’ hebben immers bescherming nodig. Daarom zouden we niet verbaasd of verontwaardigd moeten zijn over hun knuppels, de rotkoppen en ‘onrechtvaardigheid’.

Het is een samenkomst van intenties; wij als individuen komen elkaar op straat tegen en kunnen daar de machthebbers en hun blauwe tentakels samen provoceren. Op dat moment, op die plek, gaat het er niet om dat de smeris ons zou provoceren; wij worden elke dag geprovoceerd, wij bevinden ons vrijwel constant in een defensieve positie. Zij, de aloude bazen en politici, nemen elke dag, dwingen elke dag, dus een knuppel in je nek is slechts een tijdelijk argument om je te verdedigen. Laten wij hen provoceren, niet wachten om terug te nemen wat van ons is, en laten we zeker niet wachten op een zogenaamde smerisprovocatie om ze te pakken. Wij bepalen het moment. Wij willen ons niet voegen in de maatschappelijke logica van gerechtvaardigd geweld, bijvoorbeeld het zogenaamde weerbaar verzet. Wij vallen bewust aan!

Laat de verontwaardiging omslaan in woede, en moge de woede uitspatten tegen alles wat ons dwars zit om vrij te ademen.

~

Mayday Nijmegen

Inspired by the first of May demonstration in Nijmegen, we would like to share some thoughts. Since 1891 the first of May, or Mayday, is celebrated as labour day. Traditionally the first of May is observed and acted upon in many ways and by many differing political opinions. For us the first of May is a chance, not to celebrate the right to work or labour itself, but to attack the logics of wage labour together with all her structures and the system that it is part of. To step outside and to explore the possibilities to highlight our desires and angers through confrontation and also to discover others in a similar position.

This first of May a combatant demonstration got together, a coming together of individuals that found each other expectedly as well as unexpectedly. At crucial moments the pigs were forced out of the demonstration, held at a distance and we stood in the confidence that we could rely upon each other. We walked through the Wolfskuil, a living area of Nijmegen, leaflets were handed out and shortly after we arrived to the commercial city center. Soon the windows of the job agency Adecco were shattered, beautiful; an exploiter of common workers as well as a supplier of prison guards is being assaulted at the same time.

The dutch standard of uneventful A to B demonstrations is something in our heads, a restrictive presence both internal and external, and in this way it influences the practise. A defeatist attitude; before we begin we have already lost. It is a matter of creating the space in our heads in order to break loose from the (safe) idea that ‘nothing will happen anyway’. This mentality is to be escaped to allow for the possibility of following through with our intentions. Saturday showed concisely that there is the chance for escalation.

Our desire for revolt often differs in practice to that in theory, however Saturday demonstrated that we are capable of changing this. We will take this challenge, we will develop the dynamic and we will make the daily reality explode. The experience of overcoming our own fears, to taste the possibilities that we possess; these experiences are essential in order to commence the attack against the system of labour and its protectors.

It is disturbing that people, when reviewing the demonstration, refer to ‘illegal’ police violence or that the right to demonstrate has been obstructed. We don’t care what is or is not forbidden or permitted by their laws. Arrests and state violence are required to maintain the control within the system. Without the “strong arm of the law” their system can not exist, the rich and fairytale-telling parliament representatives surely need protection. This is why we should not be surprised or shocked because of their batons, their vile faces or ‘injustice’.

It is a gathering of intentions; we as individuals meet each other on the street and together we can provoke those in power and their blue tentacles. At that moment, in that place, it is not about whether the pigs are provoking us; we are being provoked every day, we find ourselves almost constantly in a defensive position. They, the ancient bosses and politicians, take every day, they force their will upon us unrelentingly, so a truncheon in your neck is only a temporary argument to defend yourself. Let’s provoke them, decide for ourselves when to take back what has been taken from us, and definitely not wait for a police provocation to inflict our frustrations upon them. We choose the moment. We do not want to affirm or accept the logic of justified violence, e.g. we do not wish to hide behind so-called self-defence to excuse our means. We attack consciously!

Let the offense turn to anger, and let the anger be vented upon everything that restricts us from breathing freely.

Donderdag 6 mei 2010

De namen van de drie bankmedewerkers die stierven in het filiaal van de Marfin bank die gister in brand gestoken is, zijn bekend gemaakt. Zij zijn Paraskeui Zoulia, 35; Aggeliki Papathanasopoulou, 32 en Epameinondas Tsakalis, 36.

Wij zijn allen erg getroffen en verdrietig door hun tragische dood en het is extreem moeilijk om verslag te blijven doen vanuit hier in Athene. Maar de ontwikkelingen zijn zo cruciaal, dat het belangrijk is om het toch te doen. In het kort:

• Ten eerste, een korte disclaimer. Geen anarchist zou expres het leven van andere mensen in gevaar brengen. Bankfilialen zijn al jaren een regulier doelwit voor protesten op de straten van Athene; daarom zijn banken altijd dichtgetimmerd op demonstratie dagen. Om werknemers op te sluiten in een filiaal van de bank langs de route van de grootste demonstratie die het land heeft gezien sinds haar post-dictatoriale tijdperk is moordende verzuiming.

• In de onderstaande video, arriveert Mr. Vgenopoulos, de eigenaar van de Marfin Bank bij de bank, kort nadat de dood van zijn medewerkers is bevestigd. De verzamelde menigte schreeuwt hem herhaaldelijk “moordenaar” toe. Rond de 43ste seconde van het filmpje, schreeuwt een van de mensen: “Hoeveel jachten bezit je?”, op dat moment steekt Vgenopoulos 3 vingers op.

• Vandaag is de dag dat het parlement stemt over de bezuinigingen. De overkoepelende vakbond GSEE heeft opgeroepen voor demonstratie vandaag om zes uur; PAME overkoepelende vakbond die dicht bij de communistische partij staat heeft opgeroepen voor een avondlange blokkade van het parlement.

• Gisteren heeft de smeris in Exarchia meer ongekende aanvallen uitgevoerd: er was een inval in de linkse “Haunt of Migrants” zonder enige voorgaande provocaties: de ME stormde naar binnen, deuren slopend, mensen beukend, schreeuwend: “Vanavond helpen we jullie naar de klote”.

• Een paar momenten later werd er binnengevallen in het anarchistische kraakpand op de Zaimi Straat. Ooggetuigen zeggen dat de smeris kogels naar binnen schoot en handgranaten het pand in smeten. Alle mensen die binnen waren zijn gearresteerd. In totaal zijn er 70 mensen in hechtenis genomen, 25 worden vervolg. Een solidariteits bijeenkomst verzamelt zich bij de rechtbank van Athene.

• Vlak voor deze inval, viel de ME een cafe op de hoek van de Stournari Straat en Tsamadou Straat bij exarcheiaplein aan. In de video hieronder zijn ze te zien terwijl ze de gevel van het cafe slopen terwijl er mensen binnen zijn. In de laatste paar seconden van video vind de volgende dialoog plaats:[ME]: Verwijder het nu, onmiddellijk. Waarom film je? Wie gaf je toestemming?
  • [camera] Waarom? [ME] Om dat ik dat godverdomme zeg.
    

  
  

Dit is een kort bericht vertaald van after the greek riots, waar nog veel meer te lezen is: http://www.occupiedlondon.org/blog/

Op 10 april 2010 werden in Griekenland zes anarchisten gearresteerd op beschuldiging van lidmaatschap van de gewapende organisatie ‘Revolutionaire Strijd’. De media lieten de namen van nog vier andere anarchisten doorsijpelen als ‘mogelijk betrokken’. Enkele van de kameraden werden onderworpen aan zware ondervragingen en mishandeld door de politie (stokslagen). Enkele dagen later ontdekte de politie een garage waar ze meerdere wapens en vele tientallen kilo’s explosief terugvond. Enkele dagen na de arrestaties vond in Exarchia een zoveelste massa-arrestatie van 70 kameraden plaats. De organisatie Revolutionaire Strijd de voorbije vier jaren tientallen bomaanslagen op tegen banken, bedrijven, ambassades en instellingen op.

Met de arrestaties en het groots opgevoerde mediaspektakel probeert de Griekse Staat de drastische besparingsmaatregelen, de teneergang van de Griekse economie en de plaatsing onder toezicht van het Internationaal Muntfonds (IMF) naar de achtergrond te verschuiven. Nochtans breken er bijna elke dag in Griekenland stakingen uit en vinden massale betogingen plaats; de groeiende onvrede neemt proporties aan die hoe minder hoe minder te onderdrukken valt.

In reactie op de arrestaties werden in eerste instantie de universiteiten van Athene en Thessaloniki bezet door anarchisten en anti-autoritairen. Daarna volgden een reeks betogingen en bezettingen van radiostations, kantoren van kranten, televisiezenders, politieke kantoren etc. Er vonden een hele reeks aanvallen met steen en vuur tegen structuren van het Kapitaal en de Staat plaats, zowel in Athene en Thessaloniki als in kleinere steden.

Hieronder vind je de vertaling van twee teksten die de arrestaties in hun sociale context plaatsen. De recente arrestaties zijn het laatste triestige wapenfeit in een alsmaar drukkerende repressie tegen de anarchistische beweging in al haar verscheidenheid. Vele tientallen kameraden bevinden zich momenteel in de cellen van de Staat of zijn moeten onderduiken.

OVER HET TERRORISME VAN DE GRIEKSE STAAT

Op zaterdag 10 april, een dag na de aankondiging van de details van het pompeuze ‘hulpplan voor de Griekse economie’, vallen agenten van de anti-terroristische eenheid binnen in verschillende huizen van anarchistische kameraden. Ze zeggen dat op één stap van de ontmanteling van de organisatie ‘Revolutionaire Strijd’ staan. Terwijl de Griekse Staat haar steven met maximale snelheid wendt naar het IMF-toezicht – met alles wat dat betekent voor de Griekse bevolking – was het eerste bericht op de televisiejournaals het ‘grote succes van het Ministerie voor de Bescherming van de Burger’, ‘de aanhouding van de meedogeloze terroristen’ en ‘de overwinning van de democratie’.

Op zondag 11 april meldt het persbureau van de Griekse politie dat de anarchisten Nikos Maziotis, Panaiota Roupa, Kostas Gournas, Sarandos Nikitopoulos, Christoforos Kortesis en Vangelis Stathopoulos aangehouden werden na huiszoekingen die ‘erg waardevolle informatie’ opgeleverd hadden. Bijna op hetzelfde moment, dringen de journalisten op speciale missie binnen in de huizen van een aantal van de gearresteerden en geven ‘onweerlegbare bewijzen van hun criminele activiteit’ zoals boeken, teksten, anti-autoritaire pamfletten, sportmateriaal, wekkers en fietsen. De journalistenactiviteit was zo kruiperig dat ze haar hoogtepunt bereikt wanneer de grote televisiekanalen zogezegde ‘bommenconversaties’ laten doorspijpelen die de zes gearresteerden zouden betrekken bij de bomexplosie in de wijk van Patisia die het leven kostte aan een Afghaanse vluchteling van 15 jaar. Na een hele dag van gemekker over een telefoongesprek waarin zogezegd twee van de gevangenen zich vermaakten met het spektakel van de Afghaan en zijn zuster die ‘in de bom snuffelden’, zagen de klikspanen van de televisie zich verplicht om toe te geven dat zo’n conversatie niet bestond en dat geen enkel ander gegeven de zes kameraden zou kunnen ‘linken’ aan de bomexplosie in Patisia. Parallel haastten ze zich uiteraard om de namen van andere kameraden te publiceren die volgens hun ‘gevalideerde informatie’ (rechtstreeks vanuit het algemeen hoofdkwartier van de politie) betrokken zouden zijn in de operatie rond ‘Revolutionaire Strijd’. Tegelijkertijd werden enkele van de gearresteerden gefolterd door de flinke jongens van de minister Chrisohoidis; concreet: de kameraad Kostas Gournas werd verplicht om zich volledig uit te kleden waarna ze hem sloegen. De flikken bedreigenden ook zijn kinderen en zijn vriendin met de dood.

Het is een publiek geheim onder de werknemers van de massamedia dat aan de vooravond van de ‘grote operatie’, zijne Excellentie Beschermer van de Burger Michalis Chrisohoidis een vergadering belegd heeft met de bazen van de verschillende televisiekanalen en kranten om de onmisbare communicatiesteun aan zijn terroristische campagne te verzekeren. Het was daarenboven noodzakelijk om de Griekse politie en haar politieke koepel voor te stellen als de verdedigers van een allesbehalve duidelijke ‘gemeenschappelijke zaak’, van een ‘pantsering van de maatschappij tegen het terrorisme’. In die zin vroeg men (en vraagt men) de burgers uitdrukkelijk om klikkers te worden, om bij te dragen aan stutten van de carrière van een geschifte minister en zijn ondergeschikten, om actief deel te nemen aan het plan van ‘wederdoping’ van de volledig ingestorte ‘politieke wereld’. Uiteraard is deze bewonderenswaardige ‘gemeenschappelijke zaak’ in werkelijkheid helemaal niet gemeenschappelijk. De redding van de banken, ambassades en politiekantoren is niet de bevoegdheid van de onderdrukten – en kan dat ook niet zijn. Diegenen die het op zich hebben genomen om deze zogenaamde ‘welvaartsinstellingen’ te verdedigen zijn diegenen die wel varen bij het bestaan ervan.

De massamedia als speerpunt van de nieuwe ‘antiterroristische campagne’ van de Griekse Staat wijzen naar de schuldigen – die moeten branden als heksen – en dienen een duidelijk doel: de verzwakking van de sociale verzet, diegenen die vechten en zouden willen vechten tegen de ellende die met gigantische stappen opgelegd wordt aan de samenleving angst aanjagen. De voorbije dagen werd een klimaat van terroristische hysterie ontketend waarvan het voornaamste doel is om de strijders sociaal te isoleren terwijl de repressie, de arrestaties en de gefantaseerde operaties van het politieleger tot doel hebben een voorbeeld te stellen en diegenen die op straat willen komen om de controle over hun levens te veroveren, te terroriseren. De economische en sociale conjunctuur is de krachtigste tijdbom die dreigt om de privilèges van allen die leven op kap van deze maatschappij op te blazen. Elk perspectief om het verzet tegen de plannen van de macht bijeen te bregen is een doorn in het oog van de politieke autoriteiten die – in het besef dat ze hun doel van conformisme niet kunnen bereiken met hun sociaaldemocratisch gepreek, met hun pro-sociale slagjes en hun dommigheden over de ‘rechtsstaat’ – zich alsmaar meer verschuilen achter repressie en brutaal terrorisme. De zaak van de ‘ontmanteling van Revolutionaire Strijd’ is een parallelle poging om het anarchistische/anti-autoritaire milieu in haar geheel te depolitiseren en criminaliseren en een poging om de relaties van kameraadschap en solidariteit die gecreëerd worden in het collectieve verzet te breken. In de context van de reeds dagelijkse en alsmaar meer verstikkende economische maatregelen die het IMF, de EU, de Europese Bank, de Griekse Staat en het kapitaal opleggen, zijn een voortdurende en groeiende surveillance, controle en repressie het enige antwoord dat gegeven wordt aan eender wie die in opstand komt.

Niettemin zijn zij die praten over ‘blind geweld’ dezelfden die een enorm bezetttingsleger bestaande uit huurlingen de straat opsturen; die terroriseren, moorden en in de wanhoop jagen, en ze maken verkeerde berekeningen. We zijn op geen enkele manier van zin om onze kameraden in hun klauwen, in hun stront, in hun zucht naar wraak te laten, los van hun ‘schuld’ of ‘onschuld’. Het is in deze moeilijke tijden dat eenieder uitgenodigd is om te tonen dat hij een vrij mens is. Dat hij geen slaaf is en niet berust in de onderwerping als manier van leven. Wij kiezen onze wegen niet naargelang de criteria, normen en legaliteit van de macht, ons enige criteria zijn de strijd voor de afschaffing van de uitbuiting en onderdrukking van de mens door de mens en de kritische stem van de onderdrukten. Het is tijd om elkaar te steunen tegenover allen die dag in dag uit onze levens en de planeet kaalplukken, het is tijd om te spreken en te handelen.

Nu en altijd, solidariteit is ons wapen!

Vrijheid voor de gearresteerden in de zaak van ‘Revolutionaire Strijd’.

Solidariteit met diegenen die in het vizier zijn van de politie en haar charlatans.

Antipnoia.

——

HET EXPERIMENT VAN PHILADELPHIA

Flikken met machinegeweren; nachtelijke wegversperringen van de politie; vernederende controles op elke hoek van de straat; undercover agenten van het regime die aankloppen om aan de bevolking te vragen namen te geven; welwillende informanten die zich hasten om hun diensten aan te bieden; bange mensen die over straat lopen en proberen zich “met hun eigen zaken” bezig te houden. Is dit Berlijn in 1936 of Philadelphia 2010 in Athene? Een terugkeer naar het verleden of een experiment voor de toekomst?

Het enige zekere is dat er tot nu toe geen staatsgreep geweest is en dat de eerste minister Papandreou nog altijd niet beslist heeft om zijn snor wat korter te knippen. En de reden waarom dit allemaal niet gebeurt, is omdat het niet nodig is. De Westerse democratieën hebben geleerd uit hun fouten, net zoals ze de elementen van het nazisme die voor hen nuttig zijn geïntegreerd hebben. De staat van uitzondering, het is te zeggen, de conditie die opgelegd wordt met als voorwendsel de ontmanteling van de organisatie ‘Revolutionaire Strijd’, doet de job best wel goed en er is geen nood aan opzichtige tanks, laat staan concentratiekampen of de opschorting van de grondwet.

… en de ‘job’ is niets anders dan de conditie die nu voorgesteld wordt alsof ze slechts enkelingen aangaat om te vormen tot een vehikel voor veranderingen die iedereen zullen aangaan. De noodtoestand die op dit moment in Nea Philadelphia opgelegd wordt, legt de eerste fundamenten voor haar functioneren als normaliteit, als iets dat kan gebeuren telkens wanneer de staat dat nodig acht. De kracht van de staat wordt nooit exclusief gericht tegen haar toevallige doelwit. Elke keer wanneer ze die toepast zonder op verzet te stuiten, verspreidt die in alle richtingen waardoor ze zichzelf verder vestigt, haar vermogen vestigt om opnieuw toegepast te worden, overal, tegen iedereen, onder eender welk voorwendsel dat zal voorgesteld worden als ‘noodzakelijk’… de staat van uitzondering neigt ertoe de regel te worden.

En dus is iedereen die gelooft dat de staat van uitzondering die in Nea Philadelphia opgelegd wordt niets met hem te maken heeft, aan het slapen – en hun wakkerworden zal helemaal niet aangenaam zijn. Eender wie die geloooft dat de nachtelijke wegblokkades, de razzia’s, de check-points, de politiepatrouilles te voet en de ‘vriendelijke ondervragingen’ van de anti-terrorisme eenheid de logische gevolgen zijn van een ‘noodzakelijke ontmanteling van Revolutionaire Strijd’ op basis van een zeker bewijs of op z’n minst van een aantal gegronde verdenkingen tegen iemand die ‘problemen zoekt’ doet niets anders dan vrolijk de tak waarop hij zit doorzagen.

Eender wie die rustig zit te kijken terwijl de mensen die in strijd zijn vervolgd en opgesloten worden, voorgesteld worden als beesten op de televisieschermen gewoon omdat ze ‘terroristen’ zouden zijn in de ogen van de macht, moet begrijpen dat deze rationalisering een deel is van dezelfde strategie dat de politiekers voorstelt als onschuldig, de scheepseigenaars als filantropen, de flikken als beschermers van burgers, de vakbondsleiders als beschermers van de rechten van de arbeiders, de migranten als criminelen, de stakers als illegalen. Ze moeten begrijpen dat de ‘ontmanteling van Revolutionaire Strijd’ in essentie een instrument is voor de potentiële arrestatie en ontmanteling van alle mogelijke sociale ongehoorzaamheid. En dit gaat uiteraard niet alleen de stadsguerilla’s of de anarchistische/antiautoritaire beweging, maar iedereen voor wie het alibi van het kapitalisme niet meer pakt.

Niemand heeft sociologische diploma’s nodig om te begrijpen dat het uiteenvallen van de consumptie-euforie van de eerste wereld, de fiscale noodmaatregelen en de komende onderwerping van het land aan het IMF en de groeiende verstikkende dagelijkse realiteit van surveillance en controle weinig ruimte laten voor mensen om zich van den domme te houden. Er blijft nog maar weinig ruimte over om stil te blijven of angstig niets te doen. En nog zekerder is dat ze geen ruimte meer mogen laten voor de vorming van een welwillend gedienstig reserveleger en collaborateurs van de autoriteit. Een reserveleger dat zich verpersoonlijkt in de een of andere rotzak die een uitweg vindt uit zijn individuele ellende door de sociale ‘erkenning’ van de informant, diegene die bereid is om het vuile werk te doen in een of andere ‘goede zaak’ tegen het ‘absolute Kwaad’.

Allen die de rangen van dit ondergrondse leger van de bazen wil vervoegen, moeten onmiddellijk geïsoleerd en verslagen worden. Hun positie en motieven moeten onthuld en aan de schandpaal genageld worden. De motieven die zij voorstellen als een deugd moeten publiek tegengegaan worden. Elke ongevraagde medewerker van de wet moet er nota van nemen.

Zero-tolerantie tegen het terrorisme van de Staat en de massamedia. Onmiddelijke vrijlating van allen die vervolgd worden in het kader van de organisatie ‘Revolutionaire Strijd’.

Anarchisten / Anti-autoritairen

Athene, bezetting van de Polytechnische School, 12 april 2010.