Wij zijn niet weerloos

(english below)

Nog enthousiast van de afgelopen 1 mei demonstratie in Nijmegen, willen we een aantal gedachtes hierover delen. Sinds 1891 wordt 1 mei herinnerd als de dag van de arbeid. Traditioneel wordt hier op verschillende manieren invulling aan gegeven. Voor ons is deze dag een kans, niet om het arbeidsrecht of de arbeid zelf te vieren, maar om de logica van arbeid met al haar structuren en het systeem waar ze deel van uitmaakt aan te vallen. Om naar buiten te treden en de mogelijkheden om de confrontatie aan te gaan te onderzoeken, en wie dan ook daarin te ontmoeten.


Deze 1 mei is er een strijdbare demonstratie tot stand gekomen, een bijeenkomst van individuen, die elkaar zowel verwacht als onverwacht troffen. Op cruciale momenten werd de smeris de demo uitgewerkt, er van weg gehouden en konden we op elkaar rekenen. We trokken door de Wolfskuil, een woonbuurt van Nijmegen, er werden flyers uitgedeeld en zo liepen we verder naar het commerciële centrum van de stad. Daar vlogen al snel de ruiten van het uitzendbureau Adecco eruit, mooi; tegelijkertijd wordt zowel een van de uitzuigers van normale werkers als de bevoorrader van bajespersoneel aangepakt.

De Nederlandse standaard van suffe rondjes om de kerk blijkt iets te zijn wat vooral in ons hoofd zit, zowel intern als extern en zo de praktijk beïnvloedt. Zonder te proberen hebben we sowieso verloren; het gaat erom in onze hoofden de ruimte te creëren om te breken met het (veilige) idee dat ‘er toch wel niets zal gebeuren’. Te breken met dit idee en met voorbedachte rade op pad gaan. Zaterdag liet zien dat er wel degelijk de mogelijkheid bestaat tot escalatie. Ons verlangen naar revolte figureert in de praktijk vaak anders dan in de theorie, maar wij zijn degenen die dat kunnen veranderen. Deze uitdaging zullen we aangaan, wij zullen de dynamiek ontwikkelen en de dagelijkse realiteit laten ontploffen. De ervaring eigen angsten te overkomen en te proeven van de mogelijkheden die we onszelf en elkaar kunnen geven om de aanval in te zetten tegen het systeem van de arbeid en haar verdedigers is essentiëel.

Het is verontrustend dat mensen, terwijl ze terugblikken op de demo, refereren aan bijvoorbeeld ‘illegaal’ politiegeweld, of dat het demonstratierecht geschonden is. Het kan ons niet schelen wat wel of niet verboden of geoorloofd is binnen hún wetten. Arrestaties en staatsgeweld vormen een vereiste binnen het systeem. Zonder de ‘sterke arm der wet’ kan hun systeem niet bestaan, de rijken en sprookjesvertellende ‘volksvertegenwoordigers’ hebben immers bescherming nodig. Daarom zouden we niet verbaasd of verontwaardigd moeten zijn over hun knuppels, de rotkoppen en ‘onrechtvaardigheid’.

Het is een samenkomst van intenties; wij als individuen komen elkaar op straat tegen en kunnen daar de machthebbers en hun blauwe tentakels samen provoceren. Op dat moment, op die plek, gaat het er niet om dat de smeris ons zou provoceren; wij worden elke dag geprovoceerd, wij bevinden ons vrijwel constant in een defensieve positie. Zij, de aloude bazen en politici, nemen elke dag, dwingen elke dag, dus een knuppel in je nek is slechts een tijdelijk argument om je te verdedigen. Laten wij hen provoceren, niet wachten om terug te nemen wat van ons is, en laten we zeker niet wachten op een zogenaamde smerisprovocatie om ze te pakken. Wij bepalen het moment. Wij willen ons niet voegen in de maatschappelijke logica van gerechtvaardigd geweld, bijvoorbeeld het zogenaamde weerbaar verzet. Wij vallen bewust aan!

Laat de verontwaardiging omslaan in woede, en moge de woede uitspatten tegen alles wat ons dwars zit om vrij te ademen.

~

Mayday Nijmegen

Inspired by the first of May demonstration in Nijmegen, we would like to share some thoughts. Since 1891 the first of May, or Mayday, is celebrated as labour day. Traditionally the first of May is observed and acted upon in many ways and by many differing political opinions. For us the first of May is a chance, not to celebrate the right to work or labour itself, but to attack the logics of wage labour together with all her structures and the system that it is part of. To step outside and to explore the possibilities to highlight our desires and angers through confrontation and also to discover others in a similar position.

This first of May a combatant demonstration got together, a coming together of individuals that found each other expectedly as well as unexpectedly. At crucial moments the pigs were forced out of the demonstration, held at a distance and we stood in the confidence that we could rely upon each other. We walked through the Wolfskuil, a living area of Nijmegen, leaflets were handed out and shortly after we arrived to the commercial city center. Soon the windows of the job agency Adecco were shattered, beautiful; an exploiter of common workers as well as a supplier of prison guards is being assaulted at the same time.

The dutch standard of uneventful A to B demonstrations is something in our heads, a restrictive presence both internal and external, and in this way it influences the practise. A defeatist attitude; before we begin we have already lost. It is a matter of creating the space in our heads in order to break loose from the (safe) idea that ‘nothing will happen anyway’. This mentality is to be escaped to allow for the possibility of following through with our intentions. Saturday showed concisely that there is the chance for escalation.

Our desire for revolt often differs in practice to that in theory, however Saturday demonstrated that we are capable of changing this. We will take this challenge, we will develop the dynamic and we will make the daily reality explode. The experience of overcoming our own fears, to taste the possibilities that we possess; these experiences are essential in order to commence the attack against the system of labour and its protectors.

It is disturbing that people, when reviewing the demonstration, refer to ‘illegal’ police violence or that the right to demonstrate has been obstructed. We don’t care what is or is not forbidden or permitted by their laws. Arrests and state violence are required to maintain the control within the system. Without the “strong arm of the law” their system can not exist, the rich and fairytale-telling parliament representatives surely need protection. This is why we should not be surprised or shocked because of their batons, their vile faces or ‘injustice’.

It is a gathering of intentions; we as individuals meet each other on the street and together we can provoke those in power and their blue tentacles. At that moment, in that place, it is not about whether the pigs are provoking us; we are being provoked every day, we find ourselves almost constantly in a defensive position. They, the ancient bosses and politicians, take every day, they force their will upon us unrelentingly, so a truncheon in your neck is only a temporary argument to defend yourself. Let’s provoke them, decide for ourselves when to take back what has been taken from us, and definitely not wait for a police provocation to inflict our frustrations upon them. We choose the moment. We do not want to affirm or accept the logic of justified violence, e.g. we do not wish to hide behind so-called self-defence to excuse our means. We attack consciously!

Let the offense turn to anger, and let the anger be vented upon everything that restricts us from breathing freely.



Advertenties